خنا به قلم حنانه بامیری
پارت بیست و نهم :
باد می‌پیچید میان تاد و پود کت سیاهم؛ تلخ و سرد. دستی نامرئی جسم بی‌جانم را می‌فشرد.
کفش‌های واکس‌خورده و براقم بر کف سنگفرش عروسی ضربه بر می‌داشتند برای ساعاتی که می‌دانستم تلخند؛ اما صداها برایم شبیه پژواکِ دورافتاده‌ای در گودال بغض بودند.
روبه‌رویش نشستم؛ به فاصلۀ چند ذرع؛ سمت دیگر میز چوبی بزرگ مجلس.
دادفر صاف نشسته بود؛ با وقار و سنگینی مردانه‌ای که کمتر کسی ت
لطفا صبر کنید...
اکرم بانو
0این خانوم دادفر واسم مشکوکه... ورناچیزیش نشه